Bacım bir aydan çox idi ki, səbəbi müəyyən edilməyən qızdırma ilə mübarizə aparırdı. Günlər keçdikcə analizlərin, müayinələrin sayı artır, lakin əsas sual cavabsız qalırdı: bu qızdırmanın səbəbi nədir? Müayinələr zamanı bacım Perinatal Mərkəzin Qadın Xəstəlikləri şöbəsinə yönləndirildi. Orada onu şöbə müdiri Vəfa Orucəliyeva qəbul etdi. Bir ay ərzində mümkün olan bütün müayinələr aparıldı, analizlər yoxlanıldı, hər bir detal diqqətlə araşdırıldı, bütün ehtimallar qiymətləndirildi. Vəfa həkim və şöbənin tibb personalı bacımın vəziyyətinə aydınlıq gətirmək üçün əllərindən gələni etdilər. Lakin təəssüf ki, bütün səylərə baxmayaraq, qızdırmanın səbəbini müəyyənləşdirmək mümkün olmadı. 11.11.2026-cı il tarixində mənə zəng edərək xəstəxanaya gəlməyimi xahiş etdilər. Qərara alınmışdı ki, bacım əlavə müayinə və müalicə üçün başqa tibb müəssisəsinə göndərilsin. Həmin gün mən, bacım və Vəfa həkim eyni otaqda əyləşmişdik. Həkim son bir ay ərzində görülən işlər barədə ətraflı məlumat verdi. Bildirdi ki, əlində olan bütün imkanlardan istifadə edib, mümkün olan hər şeyi araşdırıb, lakin qızdırmanın səbəbini tapa bilməyib. Onun danışığından hiss olunurdu ki, bu sözləri sadəcə bir həkim kimi deyil, doğması üçün narahat olan bir insan kimi deyir. Sənədlər hazırlandı, çıxış verildi. Və sonra həyatım boyu unutmayacağım bir hadisə yaşandı… Qapının ağzında Vəfa həkim bacımı qucaqladı. Onun göz yaşlarını saxlaya bilmədiyinin şahidi oldum. Bacıma sarılaraq bu sözləri dedi: “Bağışla məni… Əlimdən bu qədəri gəldi. Sənə şəfa verə bilmədim…” O an sözün əsl mənasında donub qaldım. Təsəvvür edin, bir həkim xəstəsini qucaqlayaraq ağlayır. Nə laqeydlikdən, nə də məsuliyyətsizlikdən. Əksinə, əlindən gələn hər şeyi etdiyi halda istədiyi nəticəyə nail ola bilmədiyi üçün göz yaşı tökür. Məhz həmin an bir daha anladım ki, həkimlik sadəcə peşə deyil. Həkimlik vicdandır, mərhəmətdir, insanlıqdır. Həkimlik insanın ürəyində daşıdığı məsuliyyətdir. Vəfa həkim bacıma yalnız tibbi yardım göstərmədi. O, ona bir doğma kimi yanaşdı. Bacımın ağrısını öz ağrısı, narahatlığını öz narahatlığı kimi hiss etdi. Bu gün ailəm adından Vəfa Orucəliyevaya və Perinatal Mərkəzin Qadın Xəstəlikləri şöbəsinin bütün tibb işçilərinə sonsuz təşəkkürümü bildirirəm. Belə bir övlad yetişdirən valideynlərin əllərindən öpürəm. Çünki vicdanlı, mərhəmətli və insanpərvər olmaq təsadüfən formalaşmır. Bunun arxasında gözəl tərbiyə, sağlam mənəvi dəyərlər və insanlıq dayanır. Nə yaxşı ki, bu ölkədə ağ xalatı sadəcə geyinməyən, onun məsuliyyətini də dərindən dərk edən həkimlər var. Nə yaxşı ki, xəstəyə yalnız tibbi kart və ya müalicə obyekti kimi deyil, hissləri, ağrıları və ümidləri olan bir insan kimi yanaşan insanlar var. İndi bəziləri deyə bilər ki, yəqin mənim qarşıma yalnız yaxşı həkimlər çıxıb. Təəssüf ki, yox. Bu çətin günlərdə həkim adına yaraşmayan, ağ xalata ləkə gətirən bir şəxslə də qarşılaşdım. Onun haqqında yaxın günlərdə ətraflı danışacağam. Çünki vicdanlı həkimləri cəmiyyətə tanıtmaq bizim mənəvi borcumuz olduğu kimi, həkimlik adına ləkə gətirənləri də susmadan göstərmək məsuliyyətimizdir. Amma bu gün yazımın qəhrəmanı yalnız bir insandır: Vəfa Orucəliyeva. Çünki yaxşı həkimlər yadda qalır, amma xəstəsinin taleyini öz taleyi kimi yaşayan, onun üçün göz yaşı tökən həkim heç vaxt unudulmur. - @azer.nesirov27