Boris Maramatshoev :
Портрети сарояндаи тоҷик, Ҳунарманди халқии Иттиҳоди Шӯравӣ (1979), оҳангсоз ва навозандаи мумтоз — Ҷӯрабек Муродов.
Санъат дорои қобилияти аҷибест, ки гӯё замонро бозмедорад. Гоҳе як мусаввара инсонро ба андеша водор месозад, гоҳе мусиқӣ эҳсосоти фаромӯшшударо бедор мекунад ва гоҳе чанд мисраи шеър дарки моро аз тамоми зиндагӣ тағйир медиҳад.
Ин шеъри шоири бузурги тоҷик Лоиқ Шералӣ дар иҷрои устоди нобега Ҷӯрабек Муродов, писари ӯ Ҷонибек Муродов ва Валидҷон Азиз чунон ба умқи қалби ман таъсир гузошт, ки водорам сохт ба зиндагӣ, одамон ва ҳатто ба худи хеш аз нигоҳи тамоман дигар назар андозам.
Ин танҳо шунидани суханони зебо набуд, балки дарки амиқи маънои онҳо буд. Маҳз ҳамин таъсир дар вуҷуди ман чунин эҳсосоти амиқро бедор кард.
Ғамангезтарин ҳақиқат дар зиндагии инсон он аст, ки мо аксаран арзиши чизеро, ки замоне доштем, хеле дер дарк мекунем.
Мо бисёр вақт бо орзуи фардо зиндагӣ мекунем ва имрӯзро фаромӯш месозем. Дар пайи он чизе мешавем, ки ҳанӯз ба даст наовардаем ва арзиши неъматҳоеро, ки аллакай дорем, нодида мегирем. Ба ҳузури одамон, садои онҳо ва ҳатто ба хушбахтии худ одат мекунем.
Зебоии субҳи одиро намебинем, то замоне ки пазмони рӯзи гузашта нашавем. Қадри садои наздиконамонро намедонем, то он рӯзе, ки эҳтимол садои онҳоро танҳо дар хотира бишнавем. Арзиши ҳузури инсонро дарк намекунем, то замоне ки бо набудани ӯ рӯ ба рӯ нашавем.
Аммо вақт пайваста ба мо хотиррасон мекунад: ҳеҷ чиз ҷовидона нест.
Маҳз барои ҳамин, чунин асарҳо барои инсон заруранд. Онҳо моро ба ҳақиқатҳои одие бармегардонанд, ки мо бисёр вақт фаромӯш мекунем. Аз ин рӯ, бояд на танҳо қадри рӯйдодҳои бузург, балки арзиши лаҳзаҳои одитарини зиндагиро низ бидонем. Зеро зиндагии мо маҳз аз ҳамин лаҳзаҳо таркиб ёфтааст.
Иҷрои устод Ҷӯрабек Муродов низ сазовори таваҷҷуҳи махсус аст. Садои ӯ ба шеър садои хос мебахшад ва мисраҳои навишташударо ба эҳсоси амиқи рӯҳонӣ табдил медиҳад. Гӯё ӯ гузаштаву имрӯз, шоиру шунаванда, насли калонсолу ҷавонро бо риштаи ноаёни ҳунар ба ҳам мепайвандад.
2026-11-13 17:04:33