@ahmed_aslanow: 14 Kasım 1944. Ahıska Türklerinin sürgünü... Bir halkın tarihî yurdundan koparıldığı, ailelerin parçalandığı, binlerce insanın hayvan vagonlarına doldurularak Türkistan'ın farklı bölgelerine sürüldüğü kara gün... Bu sürgünden yalnızca birkaç yıl önce Ahıska'da çocuklara “Stalin Baba”yı öven şiirler ezberletiliyor, Sovyet düzeni insanlığın ilerleyişinin en yüksek aşaması olarak anlatılıyordu. Devlet ideolojisi, okullar aracılığıyla çocukların hafızasına ve dünyayı algılama biçimine işleniyordu. Bunun Ahıska'daki eğitim hayatına dair somut örneklerinden birini, 1937–1938 dönemine ait “Axalsixe muəllimlərinin rayon konfransı” (Ahıska Öğretmenlerinin İlçe Konferansı) başlıklı kayıtlarda görmek mümkündür. Aynı döneme ait “Məktəblilər üçün nəğmə” (Mektepliler İçin Şarkı) başlıklı şiirde şu dizeler yer almaktadır: “Adın ezber dilimizde, Çan Stalin əziz ata, Cahan səndən işıq alır, Sən günəşsən kainata.” Çocuklara Stalin'i “aziz baba”, Sovyet düzenini ise adeta bir cennet olarak anlatan bu eğitim anlayışının arkasındaki devlet, yalnızca birkaç yıl sonra Ahıska Türklerini kendi tarihî yurtlarından sürgün edecekti. Bir tarafta çocukların diline yerleştirilen övgüler, diğer tarafta bir halkın hayatına kazınan sürgün... Bir tarafta Stalin'e yazılan methiyeler, diğer tarafta geride bırakılan evler, köyler, mezarlıklar ve parçalanan aileler vardı. O gün Ahıska Türklerinin sesi bir şiire dönüşseydi, belki de şöyle olurdu: “Cani Stalin, nalet sene! Geçse adın, tövbe gerek, Adın batsın, yox olasın! Bana senden bir o gerek.” 14 Kasım 1944, Ahıska Türklerinin hafızasında yalnızca bir tarih değil; sürgünün, ayrılığın, kayıpların ve nesiller boyunca taşınan vatan hasretinin simgesidir. Aradan 82 yıl geçti. Ahıska Türkleri dünyanın dört bir yanına dağıldı; ancak köklerini, tarihini ve ata yurduna olan aidiyetini unutmadı. Vatan unutulmaz, tarih susturulamaz, sürgün hafızalardan silinmez.

ortoshani

Open In TikTok:

Region: TR

Friday 13 November 2026 19:02:52 GMT