Shafkhat Nasyrov :
Маңдайыма бақ берді деп бес елі,
Кешегі күн — бүгінгінің көлеңкесі.
Біреу мініп, біреу түсіп жататын,
Байлық деген бақташының есегі.
Баймын деп кеудеңді ұрма, пендем-ай,
Бүгін күлсең, ертең жылап қалмағай.
Бақ дегенің тұрақтамас ешкімге,
Бірде көтеріп, бірде жерге тастамай.
Кеше жүрген жолыңды ұмытпа,
Кім қолдады, кім сатты — соны ұмытпа.
Дәулет келсе, тәкаппарлық қылмағын,
Дәулет кетсе, адамдықтан айырылма.
Биікке шық, бірақ төменді ұмытпа,
Басыңа бақ қонса да, елді ұмытпа.
Бұл жалғанда мәңгі ештеңе жоқ,
Байлық емес, адамдықты ұмытпа.
2026-11-19 13:02:56