@giaimatamlinh1: anh em u mê ơi bớt bớt lại nhé #tranduy #giaimatamlinh

Giải Mã Tâm Linh
Giải Mã Tâm Linh
Open In TikTok:
Region: VN
Saturday 21 November 2026 15:39:16 GMT
3133
64
6
13

Music

Download

Comments

30433552521
Như vậy tốt hơn :
Bỏ đi
2026-11-22 09:02:35
0
my._my68
MY MY 🥰🥰 :
vậy chứ nói nó xin tiền nó chửi nó chặn. nghiệp quật mày Duy ơi
2026-11-22 04:13:25
0
thuongmatnick
Thưởng Đây🤙 :
thằng chuyên lô đề lừa đảo nghiẹp quật
2026-11-22 01:30:33
0
giaimatamlinh1
Giải Mã Tâm Linh :
@Kẻ hủy diệt @Thưởng Đây🤙 @OOC Tê Ka @diễm hương @Đ Má nga hốc bánh mỳ. @Mai Bình @Hải Yến
2026-11-21 15:44:19
0
manle919
lêmận :
AI ...AI....AI đấy... không phải Duy nhé...Duy ơi cố lên.... người có đức sẽ được nhiều người yêu mến
2026-11-22 05:28:52
3
giaimatamlinh1
Giải Mã Tâm Linh :
@lêmận
2026-11-21 15:44:43
0
nguynbnh5628
DƯƠNG ĐỨC :
😂😂😂
2026-11-22 08:21:07
0
To see more videos from user @giaimatamlinh1, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Es tan normal escuchar cómo respondemos que estamos bien cuando nos lo preguntan, incluso si no es verdad. Sabía que había fallado, pero no podía demostrarlo. Tenía algo más grande esperando desde que despertaba a las cuatro de la mañana para trabajar. Con temor de no soltar las charolas que sostenían el pan o tirar el café que terminaría tirando alguien más, sin poder llorar enfrente de esos clientes que admiraban mi carisma irreal. Tenía que ser rápido, no adjuntar ninguna mueca que se pudiera malinterpretar, para después subir a estudiar, terminar enamorados escritos de cómo me sentía antes de que él huyera por la puerta trasera. Prender la cámara y prestar atención suena sencillo cuando es lo único que haces en el día, pero yo dividía cada parte con una taza de cafeína. Mis pupilas adormecidas ignoraban que lo estaban porque seguir era lo que debían. Cada semana era tiempo menos para demostrar que de verdad había valido la pena mi esfuerzo, así que cada vez me exigía el doble alargando mis versos, y cada vez que aguanto la respiración en el agua, regreso a eso. A esos días en los que te hacía creer que todo era perfecto, donde caí al suelo con el cuerpo tenso y las gotas corrieron por mis destrozados huesos que marcaron mi profesionalismo, escondiendo mis sentimientos bajo estos videos, fingiendo que no me estaba matando el desvelo. Dejaste de saber lo que pasaba en mi vida, ya no me reconocías, pero seguía siendo el mismo de antes, porque simular que estuvo bien mi día de clases llegando a casa es lo mismo si lo aplicaba al revés. Ocultando todo por un instante, ese propósito vacío que terminó cobrando sentido me hizo sentir validado, reconocido y productivo. Inclusive si las náuseas no paraban, si mi mandíbula tronaba al tensarla junto a mi lengua que sangraba, la sien presionando el dolor, con el pecho cortándome la respiración, mi corazón enviando fuertes latidos, espasmos que me hacían no querer estar dormido, el tambaleo de mi cuerpo y las crisis en mi cerebro cuando se apagaban mis sentidos. Nada de eso importaba porque la imagen que proyectaba había renombrado cómo me habían apodado en el pasado, consagrado por lo que llevaba años luchando. ¿Perdí o finalmente había ganado? Porque seguía siendo miserable, jamás dejé de serlo, pero esta vez sabía esconderlo, e incluso sabiendo que no es lo correcto ya no puedo dejar de hacerlo. Tengo que seguir funcionando para que me sigas mirando, y ya no hay lugar a salvo del mundo del espectáculo. Fue ahí cuando entendí que no solo alguien de prestigio vive con la obligación de seguir un show cuando está en depresión. Todos lo hacemos día con día, comparamos quién lo hace mejor y juzgamos a quienes duran más minutos en duelo; todo está basado en eso. Y ahí estaba, cumpliendo paso a paso con sus marcas mientras lo lograba, editando sus etapas pasadas entre fotos exageradas. Ahora yo lo admiraba aunque estuviera tirado en una camilla sin poder articular sus piernas en camino al hospital. Estaba enfermo, pero podía hacerlo, y eso lo hacía bueno. I can do it with a broken heart - Taylor Swift (Video Lyric Interpretado al Español) 🤍❤️‍🔥 #taylorswift #lyricsvideo #thetorturedpoetsdepartment #erastour #poesia
Es tan normal escuchar cómo respondemos que estamos bien cuando nos lo preguntan, incluso si no es verdad. Sabía que había fallado, pero no podía demostrarlo. Tenía algo más grande esperando desde que despertaba a las cuatro de la mañana para trabajar. Con temor de no soltar las charolas que sostenían el pan o tirar el café que terminaría tirando alguien más, sin poder llorar enfrente de esos clientes que admiraban mi carisma irreal. Tenía que ser rápido, no adjuntar ninguna mueca que se pudiera malinterpretar, para después subir a estudiar, terminar enamorados escritos de cómo me sentía antes de que él huyera por la puerta trasera. Prender la cámara y prestar atención suena sencillo cuando es lo único que haces en el día, pero yo dividía cada parte con una taza de cafeína. Mis pupilas adormecidas ignoraban que lo estaban porque seguir era lo que debían. Cada semana era tiempo menos para demostrar que de verdad había valido la pena mi esfuerzo, así que cada vez me exigía el doble alargando mis versos, y cada vez que aguanto la respiración en el agua, regreso a eso. A esos días en los que te hacía creer que todo era perfecto, donde caí al suelo con el cuerpo tenso y las gotas corrieron por mis destrozados huesos que marcaron mi profesionalismo, escondiendo mis sentimientos bajo estos videos, fingiendo que no me estaba matando el desvelo. Dejaste de saber lo que pasaba en mi vida, ya no me reconocías, pero seguía siendo el mismo de antes, porque simular que estuvo bien mi día de clases llegando a casa es lo mismo si lo aplicaba al revés. Ocultando todo por un instante, ese propósito vacío que terminó cobrando sentido me hizo sentir validado, reconocido y productivo. Inclusive si las náuseas no paraban, si mi mandíbula tronaba al tensarla junto a mi lengua que sangraba, la sien presionando el dolor, con el pecho cortándome la respiración, mi corazón enviando fuertes latidos, espasmos que me hacían no querer estar dormido, el tambaleo de mi cuerpo y las crisis en mi cerebro cuando se apagaban mis sentidos. Nada de eso importaba porque la imagen que proyectaba había renombrado cómo me habían apodado en el pasado, consagrado por lo que llevaba años luchando. ¿Perdí o finalmente había ganado? Porque seguía siendo miserable, jamás dejé de serlo, pero esta vez sabía esconderlo, e incluso sabiendo que no es lo correcto ya no puedo dejar de hacerlo. Tengo que seguir funcionando para que me sigas mirando, y ya no hay lugar a salvo del mundo del espectáculo. Fue ahí cuando entendí que no solo alguien de prestigio vive con la obligación de seguir un show cuando está en depresión. Todos lo hacemos día con día, comparamos quién lo hace mejor y juzgamos a quienes duran más minutos en duelo; todo está basado en eso. Y ahí estaba, cumpliendo paso a paso con sus marcas mientras lo lograba, editando sus etapas pasadas entre fotos exageradas. Ahora yo lo admiraba aunque estuviera tirado en una camilla sin poder articular sus piernas en camino al hospital. Estaba enfermo, pero podía hacerlo, y eso lo hacía bueno. I can do it with a broken heart - Taylor Swift (Video Lyric Interpretado al Español) 🤍❤️‍🔥 #taylorswift #lyricsvideo #thetorturedpoetsdepartment #erastour #poesia

About