@giadung360.99: Bình giữ nhiệt mini cute #binhgiunhiet #binhgiunhietcute #binhgiunhietthongminh

Gia Dụng 360

Open In TikTok:

Region: VN

Wednesday 08 April 2026 01:58:21 GMT

6975

11

5

8

Music

Download

No Watermark .mp4 (1.78MB) No Watermark(HD) .mp4 (1.78MB) Watermark .mp4 (1.86MB) Music .mp3

Comments

khonggiansong1 :

🥰🥰🥰

2026-04-08 02:08:27

0

Tiệm Nhà Dâu :

Mua ở đâu

2026-04-08 02:32:07

0

Tôm 🦐 :

Mua ở đâu

2026-04-08 12:47:13

0

To see more videos from user @giadung360.99, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

+1 máy mê bóng chuyền #volleyball #bongchuyenvietnam #bongchuyen #xhtiktok #viraltiktok

+1 máy mê bóng chuyền #volleyball #bongchuyenvietnam #bongchuyen #xhtiktok #viraltiktok

#wallpaper #aesthetic #photo

#wallpaper #aesthetic #photo

Part 2 #fruitstory #fruitaidrama #aifruit #trending

Part 2 #fruitstory #fruitaidrama #aifruit #trending

Make orders on +256704642535#trending #fyp #aesthetic #creatorsearchinsights

Make orders on +256704642535#trending #fyp #aesthetic #creatorsearchinsights

Herkes gidiyor MİHRİBAN Kimi arkasında derin bir sessizlik bırakarak, kimi kapıyı yüzümüze çarparak, kimi de bir vedayı bile bize çok görerek çekip gidiyor. Kimi arkasında kırık bir sandalye bırakıyor, kimi yarım kalmış bir hayal. Ama hepsi gidiyor işte. İnsan bir yere kadar alışıyor sanıyorsun, alışmıyor. Sadece eksik yaşamayı öğreniyor. Bizse hep aynı soğuk kaldırımda, aynı yıpranmış iskemlede oturup gidenlerin ardından bakıyoruz. Mesele sadece gitmeleri de değil aslında; giderken göğsümüzün ortasından söküp aldıkları, yanlarında götürdükleri o parçamız… Ben artık gidenlere değil de, geride bıraktıkları boşluğa bakıyorum MİHRİBAN. Çünkü insanı yoran ayrılık değilmiş; ayrılıktan sonra her şey yerli yerinde dururken bir kişinin eksik olmasıymış. Aynı sokak, aynı akşam, aynı gökyüzü... Ama hiçbir şey eskisi gibi değil. Bazen düşünüyorum. Acaba biz bazı insanları sevmek için mi karşılaştık, yoksa kaybetmeyi öğrenmek için mi? Çünkü bazıları hayatımıza misafir gibi geliyor. Kalacaklarına öyle çok inanıyoruz ki, giderken yanlarında sadece kendilerini değil, içimizde kurduğumuz bütün ihtimalleri de götürüyorlar. Oysa biz yürümeyi unutacak kadar uzun kaldık bu eşikte. Zaman ayaklarımızın altında ufalanırken, yalnızlığın karanlık gölgesi her gece biraz daha genzi yakan bir sis gibi çöküyor üzerimize. Sonra bir gün dönüp etrafına bakıyorsun MİHRİBAN… Bir zamanlar sesleriyle içini dolduran insanların yerinde kocaman boşluklar duruyor. Kimi bir fotoğrafın içinde kalmış, kimi eski bir mesajın satır aralarında. Bazıları ise öyle gitmiş ki, sanki hiç yaşamamış gibi. Ama insanın kalbi unutmuyor işte. Unutmak aklın işi belki ama kalp, kendi mezarlığını yıllarca içinde taşıyor. En çok da buna yanıyorum MİHRİBAN. Biz hep gidenlerin arkasından bakmayı öğrendik ama gidenlerin hiçbiri dönüp arkasına bakmayı öğrenemedi. #Araf #44.gün

Herkes gidiyor MİHRİBAN Kimi arkasında derin bir sessizlik bırakarak, kimi kapıyı yüzümüze çarparak, kimi de bir vedayı bile bize çok görerek çekip gidiyor. Kimi arkasında kırık bir sandalye bırakıyor, kimi yarım kalmış bir hayal. Ama hepsi gidiyor işte. İnsan bir yere kadar alışıyor sanıyorsun, alışmıyor. Sadece eksik yaşamayı öğreniyor. Bizse hep aynı soğuk kaldırımda, aynı yıpranmış iskemlede oturup gidenlerin ardından bakıyoruz. Mesele sadece gitmeleri de değil aslında; giderken göğsümüzün ortasından söküp aldıkları, yanlarında götürdükleri o parçamız… Ben artık gidenlere değil de, geride bıraktıkları boşluğa bakıyorum MİHRİBAN. Çünkü insanı yoran ayrılık değilmiş; ayrılıktan sonra her şey yerli yerinde dururken bir kişinin eksik olmasıymış. Aynı sokak, aynı akşam, aynı gökyüzü... Ama hiçbir şey eskisi gibi değil. Bazen düşünüyorum. Acaba biz bazı insanları sevmek için mi karşılaştık, yoksa kaybetmeyi öğrenmek için mi? Çünkü bazıları hayatımıza misafir gibi geliyor. Kalacaklarına öyle çok inanıyoruz ki, giderken yanlarında sadece kendilerini değil, içimizde kurduğumuz bütün ihtimalleri de götürüyorlar. Oysa biz yürümeyi unutacak kadar uzun kaldık bu eşikte. Zaman ayaklarımızın altında ufalanırken, yalnızlığın karanlık gölgesi her gece biraz daha genzi yakan bir sis gibi çöküyor üzerimize. Sonra bir gün dönüp etrafına bakıyorsun MİHRİBAN… Bir zamanlar sesleriyle içini dolduran insanların yerinde kocaman boşluklar duruyor. Kimi bir fotoğrafın içinde kalmış, kimi eski bir mesajın satır aralarında. Bazıları ise öyle gitmiş ki, sanki hiç yaşamamış gibi. Ama insanın kalbi unutmuyor işte. Unutmak aklın işi belki ama kalp, kendi mezarlığını yıllarca içinde taşıyor. En çok da buna yanıyorum MİHRİBAN. Biz hep gidenlerin arkasından bakmayı öğrendik ama gidenlerin hiçbiri dönüp arkasına bakmayı öğrenemedi. #Araf #44.gün

waduh le #hyeonkeon #eomahn

waduh le #hyeonkeon #eomahn

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy