Inta u dhexeysa labada darbi ee qabow, waxa jiifa geel aan hadli karin, balse xanuunkiisu ka qaylinayo gudaha. Indhihiisa waxa ka muuqda daal iyo su’aal—“maxaan sameeyay oo aan halkan ugu xannibmay?” Maalin ayuu ahaa mid xor ah, cadceedda hoosteeda socda, dabayshana la hadlaya. Lugihiisa xoogga badan waxay qaadi jireen masaafado dhaadheer, qalbigiisuna wuxuu garanayay jid kasta oo uu maro. Laakiin maanta… jid ma jiro. Waxaa jira oo keliya laba darbi oo aan naxariis lahayn, oo si tartiib ah u liqaya neeftiisa. Wuxuu isku dayaa inuu dhaqaaqo—lug yar oo uu kor u qaado—laakiin xanuun ayaa ka soo boodaya jirkiisa oo dhan. Waxay la mid tahay in jidhkiisa lagu qabtay bir kulul. Wuu joogsadaa. Wuu aamusa. Laakiin aamusnaantiisu waa qaylo aan la maqli karin. Biyaha yar ee hoostiisa yaal ma aha kuwo qaboojiya, waa kuwo xanuunka sii kordhiya. Qoyaan iyo qabow ayaa ku milmay murqihiisa daallan. Mararka qaar wuu indhaha isku qabtaa, isagoo rajeynaya in marka uu furo uu arki doono bannaan iyo xorriyad… laakiin markuu furo, isla darbiyadii ayaa ku hor yaalla. Xusuus ayaa ku soo dhacda—socod dheer, cir furan, iyo dad u naxariista. Wuxuu garanayaa in uu ahaa mid qiimo leh, mid la daryeelo. Haddana maanta, wuxuu u muuqdaa mid la illaaway. Waqtigu wuu socdaa, balse isaga u istaagay. Ilbiriqsi kasta wuxuu la mid yahay saacad. Xanuunka jidhkiisa iyo culayska qalbigiisa waxay isu beddeleen hal shey—sugitaan. Sugitaan qof arka. Sugitaan qof maqla qaylada aan codka lahayn. Haddii aad indhihiisa si dhab ah u eegto, waxaad arki kartaa fariin: “Ma rabo wax badan… kaliya xorriyad. Kaliya in la i fahmo.” Sheekadiisu ma aha mid hadal badan leh, balse waa mid qalbiga si toos ah u taabata. Xanuunka ugu weyn ma aha midka jidhka—waa midka kalinimada. - @moha.abdullahi6