@hiruzz_edits01: Part 23 | believe in yourself 😼🙌#trendingvideo #foryou #motivation #quotes #fyppppppppppppppppppppppp

ᵀˣᴿ 𝗛𝗶𝗥𝘂𝗭𝘇 么
ᵀˣᴿ 𝗛𝗶𝗥𝘂𝗭𝘇 么
Open In TikTok:
Region: LK
Monday 11 May 2026 15:18:34 GMT
75018
11013
77
208

Music

Download

Comments

vishwashenesh
🤍vishwa_shenesh🤍 :
ලොකුම සතා අලියා උනාට කැලේ රජා සින්හයා🫶🗣️
2026-05-12 10:25:40
76
sandun.kumara.rajakaruna
sandun 🇱🇰 :
good job 💯
2026-05-19 17:51:22
2
sihath16
🇱🇰_sihath_🇬🇧 :
t rex 😂👍
2026-05-12 21:54:24
4
vehicle_lovers_0170
kaviya 👽👀❤️‍🩹 :
Film name eka mokadda
2026-05-13 10:21:44
8
imeshmenaka
ÎMÈSH MÈÑÁKÂ :
King is always King 💯✅🔥💪
2026-05-11 18:06:44
10
ld_shan
Lishan Dimantha🤍🐼💋 :
එක කටයි🥹
2026-05-15 18:46:32
5
thineththathsara3
Neon :
old king vs now king🗿
2026-05-12 17:36:08
2
kaveesha2011video
☠️Kaveesha boy☠️ 😎😘🤞💗15. :
serawatam
2026-05-12 13:57:51
2
shehan.official40
She_🧃_Han :
2026-05-13 05:20:59
1
ashi17991
Bloody SoZy 💛🎀👑 :
Yep 😌👑
2026-05-14 00:06:32
1
lover.editzz.0
FW.LOVER!! 🕷️⚡ :
Real king 💀❤️‍🔥🤘
2026-05-15 02:40:21
1
ks5.ap
11:11 :
2026-05-15 16:16:46
1
shaggyyyxx
__shagyy__🫦⚡️💥 :
Ekam bn 🫂
2026-05-13 16:24:35
1
indurage.niroshan
ℝ𝔸ℕ𝕊𝕀𝕃𝕌 👤💗👤 :
[Sticker]
2026-05-12 14:53:48
1
states_hub1
Dilshan Induwara :
true 😌💓
2026-05-14 04:14:43
1
caftain_edits
𝐂𝐀𝐏𝐓𝐀𝐈𝐍 :
facts ❗
2026-05-12 06:04:31
1
xxxtenation069
L̶E̶O̶N̶A̶L̶ M̶E̶S̶S̶I̶ :
Future > Now (King)
2026-05-14 04:33:29
2
__hiruzz
𝐇 𝐈 𝐑 𝐔 𝐙 𝐙 :
bro background video ek denn pulwand
2026-05-12 13:41:54
1
sa_si_ya8
SA_SI_YA :
"Jurassic World Rebirth "film name
2026-05-14 03:07:01
2
lion_boy_sl
Lion Boy SL :
Lion 🦁😈
2026-06-05 11:29:47
0
dehan544
Dehan liyanage :
යුග දෙකක රජවරැ දෙන්නෙක්
2026-05-14 15:23:09
2
rashaa..x
☾𝓻𝓪𝓼𝓱𝓪𝓪🍎☯☽ :
☠️💀
2026-05-12 16:58:55
2
To see more videos from user @hiruzz_edits01, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

«Να μη συρθούμε» Υπάρχουν εποχές που σωπαίνεις όχι γιατί δεν έχεις τι να πεις, αλλά γιατί κουράστηκες να βλέπεις τις λέξεις να εξευτελίζονται. Οι ίδιες λέξεις που κάποτε κουβαλούσαν ανθρώπους στους δρόμους, τώρα γυρίζουν ξεχαρβαλωμένες μέσα σε τηλεοπτικά παράθυρα, ανάμεσα σε επαγγελματίες της σωτηρίας και εμπόρους φόβου. Κλείνω συχνά την τηλεόραση τελευταία. Όχι από αδιαφορία. Από αυτοάμυνα. Οι ίδιοι άνθρωποι που άφησαν πίσω τους χαλάσματα επιστρέφουν χτενισμένοι και σχεδόν αθώοι. Διορθώνουν το ένα ψέμα με ένα μεγαλύτερο και μιλούν εξ ονόματος ενός λαού που θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται χειροκρότημα. Κι εγώ απέναντί τους, να μεγαλώνω μέσα σε μια αριστερή μελαγχολία. Όχι εκείνη τη ρομαντική των τραγουδιών και των επετείων. Μια άλλη, πιο σιωπηλή. Σαν να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι η ήττα δεν μπήκε απ’ την πόρτα, αλλά ζούσε τόσα χρόνια μέσα στο σπίτι. Δεν με πρόδωσε κανείς. Οι περισσότεροι δεν πρόδωσαν ποτέ τίποτα, γιατί ποτέ δεν πίστεψαν πραγματικά σε τίποτα. Απλώς προσαρμόστηκαν. Έμαθαν να αποκαλούν τον φόβο «ρεαλισμό» και την υποταγή «ωριμότητα». Κάποτε πίστευα πως η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας είναι η αυταρχική. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως πιο επικίνδυνη είναι η γελοία εξουσία. Εκείνη που δεν φοβάσαι πια, αλλά συνηθίζεις. Που σε μαθαίνει να ζεις με τη σαπίλα όπως ζεις με την υγρασία στους τοίχους. Και το χειρότερο είναι πως ακόμα κι εκεί όπου κάποτε φύτρωνε αντίσταση, τώρα συναντάς μικρές καριέρες, δημόσιες σχέσεις και ανθρώπους που μιλούν για την Αριστερά σαν να πρόκειται για παλιό βιογραφικό. Γι’ αυτό σωπαίνω όλο και περισσότερο. Για να προστατεύσω ό,τι απέμεινε αμόλυντο μέσα μου. Λίγες λέξεις μόνο. Αξιοπρέπεια. Τρυφερότητα. Ανυπακοή. Και τις νύχτες, όταν η πραγματικότητα γίνεται ασήκωτη, ανοίγω λογαριασμούς με τον ουρανό. Βάζω μουσικές, περπατώ χωρίς λόγο, διαβάζω βιβλία που ακόμα πιστεύουν ότι ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να υπακούει. Δεν ξέρω αν αλλάζει τελικά ο κόσμος. Ξέρω όμως πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που αν την περάσεις δεν επιστρέφεις. Είναι η στιγμή που συνηθίζεις το άδικο. Που σταματάς να εξοργίζεσαι. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί υπάρχουν ακόμη κάποιοι άνθρωποι που ανεβαίνουν στα βουνά για να ανεμίσουν αετούς. Όχι επειδή περιμένουν να σωθούν. Αλλά γιατί θέλουν, έστω για λίγο, να ελαφρώσουν από το βάρος αυτού του κόσμου. Να κοιτάξουν κάτι που επιμένει να πηγαίνει προς τα πάνω. Και ίσως τελικά αυτό να είναι η τελευταία μορφή αξιοπρέπειας που μας απέμεινε. Να μη συρθούμε. Να κρατήσουμε μέσα μας λίγο ουρανό, την ώρα που όλα γύρω μας μαθαίνουν να σέρνονται.
«Να μη συρθούμε» Υπάρχουν εποχές που σωπαίνεις όχι γιατί δεν έχεις τι να πεις, αλλά γιατί κουράστηκες να βλέπεις τις λέξεις να εξευτελίζονται. Οι ίδιες λέξεις που κάποτε κουβαλούσαν ανθρώπους στους δρόμους, τώρα γυρίζουν ξεχαρβαλωμένες μέσα σε τηλεοπτικά παράθυρα, ανάμεσα σε επαγγελματίες της σωτηρίας και εμπόρους φόβου. Κλείνω συχνά την τηλεόραση τελευταία. Όχι από αδιαφορία. Από αυτοάμυνα. Οι ίδιοι άνθρωποι που άφησαν πίσω τους χαλάσματα επιστρέφουν χτενισμένοι και σχεδόν αθώοι. Διορθώνουν το ένα ψέμα με ένα μεγαλύτερο και μιλούν εξ ονόματος ενός λαού που θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται χειροκρότημα. Κι εγώ απέναντί τους, να μεγαλώνω μέσα σε μια αριστερή μελαγχολία. Όχι εκείνη τη ρομαντική των τραγουδιών και των επετείων. Μια άλλη, πιο σιωπηλή. Σαν να ανακαλύπτεις ξαφνικά ότι η ήττα δεν μπήκε απ’ την πόρτα, αλλά ζούσε τόσα χρόνια μέσα στο σπίτι. Δεν με πρόδωσε κανείς. Οι περισσότεροι δεν πρόδωσαν ποτέ τίποτα, γιατί ποτέ δεν πίστεψαν πραγματικά σε τίποτα. Απλώς προσαρμόστηκαν. Έμαθαν να αποκαλούν τον φόβο «ρεαλισμό» και την υποταγή «ωριμότητα». Κάποτε πίστευα πως η πιο επικίνδυνη μορφή εξουσίας είναι η αυταρχική. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως πιο επικίνδυνη είναι η γελοία εξουσία. Εκείνη που δεν φοβάσαι πια, αλλά συνηθίζεις. Που σε μαθαίνει να ζεις με τη σαπίλα όπως ζεις με την υγρασία στους τοίχους. Και το χειρότερο είναι πως ακόμα κι εκεί όπου κάποτε φύτρωνε αντίσταση, τώρα συναντάς μικρές καριέρες, δημόσιες σχέσεις και ανθρώπους που μιλούν για την Αριστερά σαν να πρόκειται για παλιό βιογραφικό. Γι’ αυτό σωπαίνω όλο και περισσότερο. Για να προστατεύσω ό,τι απέμεινε αμόλυντο μέσα μου. Λίγες λέξεις μόνο. Αξιοπρέπεια. Τρυφερότητα. Ανυπακοή. Και τις νύχτες, όταν η πραγματικότητα γίνεται ασήκωτη, ανοίγω λογαριασμούς με τον ουρανό. Βάζω μουσικές, περπατώ χωρίς λόγο, διαβάζω βιβλία που ακόμα πιστεύουν ότι ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να υπακούει. Δεν ξέρω αν αλλάζει τελικά ο κόσμος. Ξέρω όμως πως υπάρχει μια λεπτή γραμμή που αν την περάσεις δεν επιστρέφεις. Είναι η στιγμή που συνηθίζεις το άδικο. Που σταματάς να εξοργίζεσαι. Μέχρι εκεί όμως. Γιατί υπάρχουν ακόμη κάποιοι άνθρωποι που ανεβαίνουν στα βουνά για να ανεμίσουν αετούς. Όχι επειδή περιμένουν να σωθούν. Αλλά γιατί θέλουν, έστω για λίγο, να ελαφρώσουν από το βάρος αυτού του κόσμου. Να κοιτάξουν κάτι που επιμένει να πηγαίνει προς τα πάνω. Και ίσως τελικά αυτό να είναι η τελευταία μορφή αξιοπρέπειας που μας απέμεινε. Να μη συρθούμε. Να κρατήσουμε μέσα μας λίγο ουρανό, την ώρα που όλα γύρω μας μαθαίνουν να σέρνονται.

About