baba211 :
Artıq sənə yazmıram. Əslində hərşey elə burdan başladı, yazmamaqdan. Çünki əvvəl hərşeyi sənə yazırdım, bir mahnı eşidəndə, bir şəkil çəkəndə, günüm necə keçsə belə, sonda gəlib sənə yazırdım. Əslində indidə o hisslər var amma biz yoxuq artıq, o günlər yoxdur artıq. Bəzən elə anlar olur ki, telefonu əlimə alıb sənə yazmaq istəyirəm, nə düşündüyümü, nə hiss etdiyimi, günümün ən xırda detalını bele bölüşmək keçir içimdən. Amma sonra dayanıb özümə xatırladıram ki, sən artıq yoxsan, ən azından mənim həyatımda, mənim gündəliklərimdə, mənim "yazım" olacağın yerdə yoxsan. Ən çətin şey darıxmaq deyilmiş, ən çətin şey yazmamaq imiş. Çünki darıxmaq insanın içində qalır, səssizcə yaşanır, heçkim görmür ama yazmaq... bir mesaj, bir cümlə, bir "necəsən" hərşeyi yenidən başlada bilər. Mən isə artıq heçnəyi yenidən başlatmaq istəmirəm, eyni hissləri, eyni ümidləri, eyni sonda bitən hekayəni bir daha yaşamaq istəmirəm. Bəlkə də sən heçvaxt bilməyəcəksən mən neçə dəfə yazıb silmişəm, neçə dəfə "göndər" düyməsinin qarşısında dayanmışam, ürəyimlə arasında qalmışam və sonda susmağı seçmişəm. Bəlkə də bilməyəcəksən ki, bəzən gecələr sadəcə bir cümlə yazmaq üçün nə qədər tərəddüd etmişəm amma hər dəfə geri çəkilmişəm. Çünki bəzi insanlara yazmamaq, onları unutmaqdan daha çox güc istəyir. Və mən indi səni unutmağa çalışmıram, sadəcə sənə yazmamağa öyrəşirəm...
2026-06-28 15:09:12