@zakir.waseem.baloch12: قافلہ ساداتؑ کی مدینے واپسی😭😭ذاکر وسیم العباس بلوچ😭😭😭 مصائب سیدہ بی بی فاطمہ زہراؐ شہادت سیدہ بی بی فاطمہ زہراؐ شہادت مولا علی ؑ مصائب مولا علیؑ شہادت امام حسن ؑ مصائب امام حسن ؑ مصائب شہزادہ علی اکبر شہادت شہزادہ علی اکبر مصائب امام سجاد علیہ السلام مصائب امام زین العابدین علیہ السلام مکمل شہادت امام زین العابدین علیہ السلام مصائب امام حسین علیہ السلام مکمل شہادت امام حسین علیہ السلام مصائب مولا غازی عباس علمدار مکملل شہادت مولا غازی عباس مصائب امیر قاسم مکمل شہادت امیر قاسم مصائب بی زینب بنت علی مکمل شہادت بی بی زینب بنت علی مصائب بی بی سکینہ بنت الحسین مکمل شہادت بی بی سکینہ بنت الحسین مصائب شہزادہ علی اصغر مکمل شہادت شہزادہ علی اصغر عشرہ محرم الحرام ذاکر وسیم العباس بلوچ محرم الحرام مجلس وسیم العباس بلوچ ذاکر وسیم العباس بلوچ Zakir Waseem abbas Baloch Noha imam Hussain Noha Ali akbar Muharram majlis video Muharram waseem baloch majlis 1 tu 10 all majlis video zakir waseem abbas baloch#zakirwaseemabbasbaloch #yaallah🤲 #hazrat_muhammad_s_a_w_w #yahusaainas🚩🚩 #zakirwaseembaloch313

Zakir Waseem Abbas Baloch

Open In TikTok:

Region: PK

Thursday 20 August 2026 09:42:48 GMT

17970

4693

157

71

Music

Download

No Watermark .mp4 (3.68MB) No Watermark(HD) .mp4 (2.66MB) Watermark .mp4 (6.14MB) Music .mp3

Comments

sayed zeeshan ali :

hyyyyyyyyyyy sadky 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

2026-08-20 16:33:00

0

Malik Minhas ul Hassan :

Hy sadky

2026-08-20 12:54:46

0

Qasid Ali bhabra ala :

hyyyyyy sadky 😭😭😭😭😭

2026-08-20 09:49:23

2

~N🌼 :

hayeeeeee sadqy mola 😭😭😭😭😭😭😭😭😭

2026-08-20 09:51:10

3

HuSsaiNi ZeshaN5 :

Haye 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

2026-08-20 15:32:33

1

ghulam Abbas khokhar :

haye 😭😭😭😭

2026-08-20 15:26:24

0

Mazhar Khan :

ہائے میں صدقے 😭😭😭

2026-08-20 16:01:28

0

Fatima Zahra 🌺 :

hyeeee😭😭😭😭😭hyeee😭😭😭😭😭😭😭😭😭🙏🙏🙏🙏🙏🙏

2026-08-20 12:21:23

0

Waqar mohsin :

😭😭😭

2026-08-20 10:31:56

3

Saddam Hussain Siyal :

😭😭😭

2026-08-20 10:24:19

2

Mohsinbaloch :

😭😭😭

2026-08-20 10:30:25

2

Aown Abbas chandia :

😭😭😭

2026-08-20 10:51:13

2

GazanfaR AbbaS :

😭😭😭

2026-08-20 10:47:31

3

Babar Ali 333 :

😭😭😭😭😭😭😭

2026-08-20 10:48:06

3

꧁❀ 𝘡𝘪𝘭𝘭𝘺_𝘚𝘩𝘢𝘩 ❀꧂ :

😭😭😭

2026-08-20 10:01:37

3

rai ghulam mustafa ☠️💀 :

😭😭😭

2026-08-20 09:45:02

1

Kashif Naeem Janjua :

😭😭😭

2026-08-20 10:10:25

1

Hussaniboy🚩 :

😭😭😭

2026-08-20 09:49:42

1

sajjad Hussain chadhar :

😭😭😭

2026-08-20 10:02:37

1

kashif ali :

😭😭😭

2026-08-20 09:47:21

1

syed zada 4 :

🥰🥰🥰

2026-08-20 17:42:08

0

syed zada 4 :

😭😭😭

2026-08-20 17:42:18

0

muhmmad.hanfiya don09 :

😭😭😭

2026-08-20 17:57:43

0

Žëésħăņ12 :

😭😭😭

2026-08-20 10:43:47

3

rai ghulam mustafa ☠️💀 :

😭😭😭

2026-08-20 09:45:07

0

To see more videos from user @zakir.waseem.baloch12, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

hey hey hey 🗣️👋🏻 #cat #catsoftiktok #chillvibessxd

hey hey hey 🗣️👋🏻 #cat #catsoftiktok #chillvibessxd

Zinoleesky to you 😂#fypシ#zinoleesky

Zinoleesky to you 😂#fypシ#zinoleesky

#foryoupage #प्रिय नेपाली दाजुभाइहरू, एकपटक त्यो नेपाली चेलीको जीवनलाई नजिकबाट हेरेर सोच त— ऊ विदेश घुम्न गएकी होइन। ऊ रहरले नेपाल छोडेकी होइन। ऊ आफ्नी आमाको काख छोड्न चाहन्थी होइन। बुबाको हात छोडेर टाढा जान उसको मन थियो होइन। तर पैसाको आवश्यकता र परिवारको भविष्यका लागि उसले आफ्नो खुसीभन्दा जिम्मेवारी ठूलो ठानी। आफ्नो घर छोडी, आफ्नो गाउँ छोडी, आफ्नो देश छोडी, आमा–बुबा छोडी, र कतिपयले त आफ्ना साना छोराछोरीसमेत घरमै छोडेर परदेशको बाटो समात्छन्। कल्पना गर त— एउटी आमाले आफ्नो सानो छोराछोरीलाई छातीमा टाँसेर, “छिट्टै फर्किन्छु है” भनेर आँसु लुकाउँदै विमानस्थलबाट हिँड्दा उसको मन कति टुक्रिएको होला? छोराछोरी बिरामी हुँदा उनी नजिक हुन सक्दिनन्। बच्चाको जन्मदिन आउँदा उनी अंगालो हाल्न सक्दिनन्। आमा–बुबा बिरामी पर्दा हात समाउन सक्दिनन्। चाडपर्व आउँदा घरको आँगन सम्झेर परदेशको कोठामा एक्लै बस्नुपर्छ। तर किन? त्यही छोराछोरीको भविष्य राम्रो होस् भनेर। त्यही आमा–बुबाले सुख पाऊन् भनेर। त्यही घरको चुलो निभ्न नदिन भनेर। अनि हामी के गर्छौं? उसले कुनै बंगाली, पाकिस्तानी वा अरू देशको मानिससँग कुरा गरेको देख्यौँ भने तुरुन्तै चरित्रको फैसला गर्छौँ। “बंगालीकी श्रीमती!” “त्योसँग लागेकी!” “नेपाली केटी बिग्रिएछ!” लाज लाग्दैन? तिमीले उसको कोठाको एक्लोपन देखेका छौ? उसले राति बच्चाको फोटो हेरेर मन थामेको देखेका छौ? आमाको फोन आउँदा आवाज लुकाएर रोएको सुनेका छौ? काममा थाकेर फर्किएपछि पनि घरमा पैसा पठाउनुपर्ने उसको बाध्यता बुझेका छौ? बुझेका छैनौँ भने—चुप लाग। कसैसँग बोलेको भरमा एउटी महिलाको चरित्र नाप्ने अधिकार तिमीलाई छैन। विदेशमा काम गर्ने मान्छेले त्यहाँका मानिससँग बोल्छ, काम गर्छ, सहयोग लिन्छ। त्यसलाई प्रेम, सम्बन्ध वा चरित्रसँग जोडेर गाली गर्नु केवल अज्ञानता हो। अझ दुःखद कुरा— आज “बंगालीकी श्रीमती” भनेर गाली गर्ने कतिपय मानिस भोलि त्यही केटीसँग विवाह गर्ने सपना देखिरहेका हुन्छन्। यदि तिमी उसलाई विवाह गर्न चाहन्छौ भने पनि पहिले उसको मान्छेपना बुझ। उसले कति गुमाएर आज यहाँसम्म आइपुगेकी छे, त्यो बुझ। उसले देश छोड्दा केवल एउटा टिकट काटेकी होइन— उसले आफ्नो बाल्यकालको आँगन छोडेकी हो। आमा–बुबाको साथ छोडेकी हो। छोराछोरीको बालापन छोडेकी हो। आफ्ना धेरै खुसीहरू छोडेकी हो। उसले बोकेको सुटकेसमा कपडामात्र थिएनन्— घरको ऋण थियो, छोराछोरीको सपना थियो, आमा–बुबाको औषधि थियो, र परिवारको भविष्यको आशा थियो। त्यसैले अर्को पटक कुनै नेपाली चेलीलाई विदेशमा कसैसँग बोलेको देख्यौ भने तुरुन्तै गाली नगर। पहिले सोच— सायद ऊ तिम्रो कल्पनाभन्दा धेरै ठूलो युद्ध लडिरहेकी छे। उसको जीवन बुझ्न सक्दैनौ भने कम्तीमा उसको सम्मान गर। किनकि परदेशमा पसिना बगाउने नेपाली महिला कमजोर होइनन्। उनीहरू आफ्नो परिवारका लागि आफूलाई पछाडि राखेर बाँचेका संघर्षका पात्रहरू हुन्। गाली गरेर पुरुषत्व देखिँदैन। एउटी संघर्षरत महिलाको पीडा बुझ्न सक्नु नै असली मानवता हो। र याद राख— परदेशमा एक्ली देखिएकी नेपाली चेली कमजोर छैन। ऊ हजारौँ किलोमिटर टाढा बसेर आफ्नो घरको भविष्य बनाइरहेकी एउटी साहसी आमा, छोरी, बहिनी र दिदी हुन सक्छे। उसको कथा नसुनी उसको चरित्रको फैसला नगर। किनकि तिमीले देखेको उसको एउटा क्षणले उसको पूरै जीवनको सत्य बताउँदैन।

#foryoupage #प्रिय नेपाली दाजुभाइहरू, एकपटक त्यो नेपाली चेलीको जीवनलाई नजिकबाट हेरेर सोच त— ऊ विदेश घुम्न गएकी होइन। ऊ रहरले नेपाल छोडेकी होइन। ऊ आफ्नी आमाको काख छोड्न चाहन्थी होइन। बुबाको हात छोडेर टाढा जान उसको मन थियो होइन। तर पैसाको आवश्यकता र परिवारको भविष्यका लागि उसले आफ्नो खुसीभन्दा जिम्मेवारी ठूलो ठानी। आफ्नो घर छोडी, आफ्नो गाउँ छोडी, आफ्नो देश छोडी, आमा–बुबा छोडी, र कतिपयले त आफ्ना साना छोराछोरीसमेत घरमै छोडेर परदेशको बाटो समात्छन्। कल्पना गर त— एउटी आमाले आफ्नो सानो छोराछोरीलाई छातीमा टाँसेर, “छिट्टै फर्किन्छु है” भनेर आँसु लुकाउँदै विमानस्थलबाट हिँड्दा उसको मन कति टुक्रिएको होला? छोराछोरी बिरामी हुँदा उनी नजिक हुन सक्दिनन्। बच्चाको जन्मदिन आउँदा उनी अंगालो हाल्न सक्दिनन्। आमा–बुबा बिरामी पर्दा हात समाउन सक्दिनन्। चाडपर्व आउँदा घरको आँगन सम्झेर परदेशको कोठामा एक्लै बस्नुपर्छ। तर किन? त्यही छोराछोरीको भविष्य राम्रो होस् भनेर। त्यही आमा–बुबाले सुख पाऊन् भनेर। त्यही घरको चुलो निभ्न नदिन भनेर। अनि हामी के गर्छौं? उसले कुनै बंगाली, पाकिस्तानी वा अरू देशको मानिससँग कुरा गरेको देख्यौँ भने तुरुन्तै चरित्रको फैसला गर्छौँ। “बंगालीकी श्रीमती!” “त्योसँग लागेकी!” “नेपाली केटी बिग्रिएछ!” लाज लाग्दैन? तिमीले उसको कोठाको एक्लोपन देखेका छौ? उसले राति बच्चाको फोटो हेरेर मन थामेको देखेका छौ? आमाको फोन आउँदा आवाज लुकाएर रोएको सुनेका छौ? काममा थाकेर फर्किएपछि पनि घरमा पैसा पठाउनुपर्ने उसको बाध्यता बुझेका छौ? बुझेका छैनौँ भने—चुप लाग। कसैसँग बोलेको भरमा एउटी महिलाको चरित्र नाप्ने अधिकार तिमीलाई छैन। विदेशमा काम गर्ने मान्छेले त्यहाँका मानिससँग बोल्छ, काम गर्छ, सहयोग लिन्छ। त्यसलाई प्रेम, सम्बन्ध वा चरित्रसँग जोडेर गाली गर्नु केवल अज्ञानता हो। अझ दुःखद कुरा— आज “बंगालीकी श्रीमती” भनेर गाली गर्ने कतिपय मानिस भोलि त्यही केटीसँग विवाह गर्ने सपना देखिरहेका हुन्छन्। यदि तिमी उसलाई विवाह गर्न चाहन्छौ भने पनि पहिले उसको मान्छेपना बुझ। उसले कति गुमाएर आज यहाँसम्म आइपुगेकी छे, त्यो बुझ। उसले देश छोड्दा केवल एउटा टिकट काटेकी होइन— उसले आफ्नो बाल्यकालको आँगन छोडेकी हो। आमा–बुबाको साथ छोडेकी हो। छोराछोरीको बालापन छोडेकी हो। आफ्ना धेरै खुसीहरू छोडेकी हो। उसले बोकेको सुटकेसमा कपडामात्र थिएनन्— घरको ऋण थियो, छोराछोरीको सपना थियो, आमा–बुबाको औषधि थियो, र परिवारको भविष्यको आशा थियो। त्यसैले अर्को पटक कुनै नेपाली चेलीलाई विदेशमा कसैसँग बोलेको देख्यौ भने तुरुन्तै गाली नगर। पहिले सोच— सायद ऊ तिम्रो कल्पनाभन्दा धेरै ठूलो युद्ध लडिरहेकी छे। उसको जीवन बुझ्न सक्दैनौ भने कम्तीमा उसको सम्मान गर। किनकि परदेशमा पसिना बगाउने नेपाली महिला कमजोर होइनन्। उनीहरू आफ्नो परिवारका लागि आफूलाई पछाडि राखेर बाँचेका संघर्षका पात्रहरू हुन्। गाली गरेर पुरुषत्व देखिँदैन। एउटी संघर्षरत महिलाको पीडा बुझ्न सक्नु नै असली मानवता हो। र याद राख— परदेशमा एक्ली देखिएकी नेपाली चेली कमजोर छैन। ऊ हजारौँ किलोमिटर टाढा बसेर आफ्नो घरको भविष्य बनाइरहेकी एउटी साहसी आमा, छोरी, बहिनी र दिदी हुन सक्छे। उसको कथा नसुनी उसको चरित्रको फैसला नगर। किनकि तिमीले देखेको उसको एउटा क्षणले उसको पूरै जीवनको सत्य बताउँदैन।

Máy mát sa cổ vai gáy #maymassagecovaigay #maymassage #dogiadung #tikhub

Máy mát sa cổ vai gáy #maymassagecovaigay #maymassage #dogiadung #tikhub

— ¿Cómo era Dazai antes? — La pregunta de Ranpo hizo que Chuuya abriera uno de sus ojos para enfocar al detective. Debía ser una broma. Ese infeliz lo perseguía incluso estando a kilómetros de distancia. Chuuya observó cómo Ranpo había soltado aquella pregunta casi de forma involuntaria. Estaba completamente distraído, recargando su mentón en su mano y su brazo contra la ventana mientras observaba por esta. Sus ojos parecían cansados, somnolientos, aunque brillaban por causa de la luz que entraba por la ventana. El atardecer iluminaba su rostro y Chuuya pudo visualizar pequeñas pecas debajo del cabello despeinado que caía sobre su cara. Chuuya recordó que aquel hombre no estaba ahí por voluntad propia, que prácticamente fue obligado a cooperar. Supuso que solo estaba intentando hacer el viaje más ameno, que él posiblemente ni siquiera quería compartir el mismo espacio con él. Después de todo eran de organizaciones rivales. — ¿Por qué estás tan interesado en eso? — Chuuya se acomodó un poco mejor, dejó a un lado también su sombrero y después suspiró, recargando su cabeza también contra la ventana. Solo que él no miraba hacia afuera, sino que sus ojos se centraron directamente en el hombre frente a él. Ranpo lo pensó un momento. No había una razón concreta. — Es mi amigo. Durante el tiempo que he pasado aquí, casi en cualquier oración está su nombre. Como si todos estuvieran obsesionados con él — Ranpo giró apenas un poco su rostro para poder observar al pelirrojo. Esta vez lo miró más despacio —. Pero tú no. O al menos yo no te he escuchado mencionarlo en ningún momento. ¿No se supone que eran compañeros? — Lo somos — la respuesta de Chuuya salió de forma automática. Se enojó consigo mismo cuando analizó aquellas palabras. Desvió su rostro molesto, enfocando también el paisaje como si decir la verdad fuera sumamente vergonzoso para él—. Lo seguimos siendo de alguna forma extraña a pesar de estar en organizaciones distintas, a pesar de que le creí muerto cuatro años. Ranpo no dijo nada. Simplemente se quedó pensando lo que para él fue una eternidad, aunque solo haya pasado un minuto. Una voz extraña en su cabeza gritó: “Pero ahora tu compañero soy yo”, mientras su boca preguntó: — ¿Pensaste que había muerto? — Sí. Preferiría creer eso a que me… — Chuuya dejó de hablar un segundo, después corrigió— …nos había abandonado. Pero no es algo que quiera hablar contigo. El silencio que siguió fue más denso de lo esperado. Ranpo no apartó la mirada. Chuuya lo notó, y por un segundo sus ojos se encontraron otra vez a través del reflejo de la ventana. El tren seguía su curso con normalidad. Todos los pasajeros parecían seguir el transcurso de su vida como siempre. Pero Chuuya sentía, en ese instante, justo en ese momento, como si el tiempo se volviera más lento y más pesado. No era así. Solo era su perspectiva. Afuera el atardecer seguía: el naranja pasaba a un morado hermoso, los pocos rayos de sol aún se metían por la ventana. Cerró los ojos un momento de nueva cuenta. Ranpo, en cambio, no dejó de observarle. — Cuatro años — murmuró el detective después de un rato, con la voz más baja, casi íntima, como si estuviera hablando con un viejo amigo… o con un niño—. Es mucho tiempo para creer que alguien está muerto. User: Al_Otito Nombre: Es un secreto #ranpoedogawa #Ranchuu #soukoku #dazaiosamu #chuuyanakahara

— ¿Cómo era Dazai antes? — La pregunta de Ranpo hizo que Chuuya abriera uno de sus ojos para enfocar al detective. Debía ser una broma. Ese infeliz lo perseguía incluso estando a kilómetros de distancia. Chuuya observó cómo Ranpo había soltado aquella pregunta casi de forma involuntaria. Estaba completamente distraído, recargando su mentón en su mano y su brazo contra la ventana mientras observaba por esta. Sus ojos parecían cansados, somnolientos, aunque brillaban por causa de la luz que entraba por la ventana. El atardecer iluminaba su rostro y Chuuya pudo visualizar pequeñas pecas debajo del cabello despeinado que caía sobre su cara. Chuuya recordó que aquel hombre no estaba ahí por voluntad propia, que prácticamente fue obligado a cooperar. Supuso que solo estaba intentando hacer el viaje más ameno, que él posiblemente ni siquiera quería compartir el mismo espacio con él. Después de todo eran de organizaciones rivales. — ¿Por qué estás tan interesado en eso? — Chuuya se acomodó un poco mejor, dejó a un lado también su sombrero y después suspiró, recargando su cabeza también contra la ventana. Solo que él no miraba hacia afuera, sino que sus ojos se centraron directamente en el hombre frente a él. Ranpo lo pensó un momento. No había una razón concreta. — Es mi amigo. Durante el tiempo que he pasado aquí, casi en cualquier oración está su nombre. Como si todos estuvieran obsesionados con él — Ranpo giró apenas un poco su rostro para poder observar al pelirrojo. Esta vez lo miró más despacio —. Pero tú no. O al menos yo no te he escuchado mencionarlo en ningún momento. ¿No se supone que eran compañeros? — Lo somos — la respuesta de Chuuya salió de forma automática. Se enojó consigo mismo cuando analizó aquellas palabras. Desvió su rostro molesto, enfocando también el paisaje como si decir la verdad fuera sumamente vergonzoso para él—. Lo seguimos siendo de alguna forma extraña a pesar de estar en organizaciones distintas, a pesar de que le creí muerto cuatro años. Ranpo no dijo nada. Simplemente se quedó pensando lo que para él fue una eternidad, aunque solo haya pasado un minuto. Una voz extraña en su cabeza gritó: “Pero ahora tu compañero soy yo”, mientras su boca preguntó: — ¿Pensaste que había muerto? — Sí. Preferiría creer eso a que me… — Chuuya dejó de hablar un segundo, después corrigió— …nos había abandonado. Pero no es algo que quiera hablar contigo. El silencio que siguió fue más denso de lo esperado. Ranpo no apartó la mirada. Chuuya lo notó, y por un segundo sus ojos se encontraron otra vez a través del reflejo de la ventana. El tren seguía su curso con normalidad. Todos los pasajeros parecían seguir el transcurso de su vida como siempre. Pero Chuuya sentía, en ese instante, justo en ese momento, como si el tiempo se volviera más lento y más pesado. No era así. Solo era su perspectiva. Afuera el atardecer seguía: el naranja pasaba a un morado hermoso, los pocos rayos de sol aún se metían por la ventana. Cerró los ojos un momento de nueva cuenta. Ranpo, en cambio, no dejó de observarle. — Cuatro años — murmuró el detective después de un rato, con la voz más baja, casi íntima, como si estuviera hablando con un viejo amigo… o con un niño—. Es mucho tiempo para creer que alguien está muerto. User: Al_Otito Nombre: Es un secreto #ranpoedogawa #Ranchuu #soukoku #dazaiosamu #chuuyanakahara

Dalolj babám (akusztikus) Dalpremier holnap este a YouTube csatornánkon. 🎸🎶🔥

Dalolj babám (akusztikus) Dalpremier holnap este a YouTube csatornánkon. 🎸🎶🔥

About

Robot
API

Legal

Privacy Policy