@byronortega01: Salven el micrófono por favor 🤭😅😅 #risasjajaja #comediaenespañol #chistesgraciosos #parati #viraltiktok

BYRON ORTEGA
BYRON ORTEGA
Open In TikTok:
Region: EC
Monday 14 September 2026 13:01:55 GMT
689158
4925
230
3838

Music

Download

Comments

laddylizza
Laddy Lizza :
Eso no da risa pudo morir ahogada 😟
2026-09-15 02:07:29
63
jhon.chvz7
Jhon chavez :
para los cantantes por favor verificar bien la tarima antes de subir a dar el concierto no sé confíen ni en su misma sombra
2026-09-15 15:16:13
7
user7530853862237
cafesito :
una pregunta ❔ el micrófono 🎤 está bien no se dañó???
2026-09-14 16:11:16
15
carolina.barber
💈CarolinaBarber 💈 :
ahoy cosas de las cuales no debemos reír y tomarlas a bochinche son accidentes que pidieron pasar a mayor gravedad empatía🤔
2026-09-15 13:35:20
11
wilianzambrano5
RICHARD VELEZ :
puro IA
2026-09-15 19:40:29
12
edgarpd98
Edgarpd98 :
paso igual como en el Titanic ⚓ jajaja 😅
2026-09-15 14:10:21
1
klau.k30
kgk :
primero el micrófono si no conque canta la próxima víctima 🤣🤣
2026-09-15 19:25:27
3
manuelaespinozacr1
Ana Rubí Ávila Cabrales :
jajaja que frescura con este calor
2026-09-15 19:49:37
1
r.pea3
R.Peña :
calo
2026-09-15 18:11:48
1
yujin.3025
☄️🫧YURI🫧✨ :
😂😂😂
2026-09-14 14:58:37
2
angel.garces31
Angel Garces :
JAAA
2026-09-15 17:52:58
1
giseee836
Giseee :
[Lágrimas de alegría][Lágrimas de alegría]
2026-09-15 18:22:59
1
user7172219091387
user7172219091387 :
se cayó antes de que se quebrara la tabla órale[Inocencia]
2026-09-16 20:26:46
1
maria.luisa3891
Maria Luisa :
😂😂😂😂😂
2026-09-15 19:41:40
1
camila_rivadeneyra3
camila :
perdonen pero no puedo con la risa😂😂
2026-09-17 23:41:59
1
melvin_lino
Melvin 🦦 :
IA
2026-09-19 02:38:47
1
jenifergmail.com8
jeniffer🤑 :
Jajajs
2026-09-16 02:31:44
1
mariaestertok1967
mariaestertok1967 :
2026-09-15 18:20:32
1
flores.torres28
flores torres :
la sacaron y no se reponía ni aventando aire
2026-09-16 01:35:26
1
josue.hernndez682
EL Mando de lo ALTO :
Jjjjjja que susto
2026-09-15 18:03:10
1
edisonarmasl
EdisonArmas :
Y no se salvo
2026-09-15 00:14:37
1
eglisoropeza
Eglys :
jaaaaaaa
2026-09-15 14:16:29
1
wilfredozavala26
wilfredo zavala🤍 :
si alguien quiere saber si esta bien el micrófono 🎤 esta bien pueden benir a cantar
2026-09-15 17:24:16
1
aydevallecilla
aydevallecilla :
pensé que era Gina Calderón
2026-09-15 18:23:11
1
esmeraldaelizabhet65
esmeralda elizabhet :
2026-09-15 16:48:50
1
To see more videos from user @byronortega01, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

Το τροχαίο έγινε ένα βροχερό βράδυ του Νοεμβρίου. Ο Γιώργος και η Ελένη γύριζαν από μια οικογενειακή επίσκεψη όταν ένα αυτοκίνητο πέρασε στο αντίθετο ρεύμα. Δεν πρόλαβαν ούτε να φτάσουν στο νοσοκομείο. Πίσω τους έμειναν πέντε παιδιά. Ο μεγαλύτερος ήταν δεκατριών. Η μικρότερη μόλις τριών. Στο σπίτι επικρατούσε σιωπή. Οι συγγενείς συζητούσαν χαμηλόφωνα. «Τα παιδιά πρέπει να χωριστούν», είπε κάποιος. «Μια οικογένεια μπορεί να πάρει τα δύο, άλλη τα άλλα τρία.» Η θεία τους, η Άννα, σηκώθηκε απότομα. «Όχι.» Όλοι την κοίταξαν. «Δεν θα χωριστούν.» «Άννα, είναι πέντε παιδιά. Πώς θα τα μεγαλώσεις μόνη σου;» Η Άννα κοίταξε τα πέντε φοβισμένα πρόσωπα. «Δεν ξέρω πώς. Αλλά θα το κάνω.» Οι παππούδες από την πλευρά του πατέρα είχαν μεγάλη περιουσία. Σπίτια, χωράφια, χρήματα. Όμως δεν ήθελαν να αναλάβουν τα παιδιά. «Δεν μπορούμε», έλεγαν. Κι έτσι η Άννα πήρε τα πέντε αδέλφια στο μικρό της σπίτι. Από εκείνη την ημέρα η ζωή της άλλαξε. Το πρωί καθάριζε γραφεία. Το μεσημέρι βοηθούσε σε ένα εστιατόριο. Το βράδυ έραβε ρούχα στο σπίτι. Κοιμόταν ελάχιστα. Όταν δεν έφταναν τα χρήματα, άνοιγε ένα μικρό κουτί. Μέσα είχε τα κοσμήματά της. Τα πούλησε ένα-ένα. Μια μέρα ο μεγαλύτερος τη ρώτησε: «Θεία, γιατί δεν φοράς πια το δαχτυλίδι σου;» Η Άννα χαμογέλασε. «Δεν μου χρειάζεται.» Δεν του είπε ότι είχε πληρώσει τα δίδακτρα του. Αργότερα πούλησε και το παλιό πιάνο της αδελφής της, το μοναδικό πράγμα που της είχε απομείνει από εκείνη. Με τα χρήματα αγόρασε χειμωνιάτικα ρούχα και πλήρωσε τους λογαριασμούς. Τα χρόνια πέρασαν. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Δέκα πεντε χρόνια μετά, κανείς δεν έμενε πια στο μικρό σπίτι. Είχαν γίνει πέντε νέοι άνθρωποι, ο καθένας με τη δική του ζωή. Μια μέρα τους τηλεφώνησε η Άννα. «Θέλω να έρθετε όλοι την Κυριακή. Έχω κάτι να σας πω.» Κανείς δεν ήξερε τι. Την Κυριακή μαζεύτηκαν όλοι. Η Άννα στάθηκε μπροστά τους. «Παιδιά μου… νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας πω κάτι.» Ο μεγαλύτερος σηκώθηκε. «Τι συμβαίνει;» Η Άννα έβγαλε από την τσάντα της έναν παλιό φάκελο. «Πριν από δέκα χρόνια, οι παππούδες σας άφησαν σε εμένα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Μου είπαν να σας χωρίσω σε διαφορετικές οικογένειες και να κρατήσω την περιουσία για εσάς όταν μεγαλώσετε.» Τα παιδιά πάγωσαν. «Και τι έκανες;» ρώτησε η μικρότερη. Η Άννα χαμογέλασε. «Το αρνήθηκα. Δεν μπορούσα να σας χωρίσω για κανένα ... Και τότε έγινε κάτι που η Άννα δεν περίμενε. Τα πέντε αδέλφια σηκώθηκαν ταυτόχρονα και την αγκάλιασαν. «Δεν θέλουμε σπίτια», είπε ο μεγαλύτερος. «Ούτε χρήματα», είπε η αδελφή του. «Εμείς θέλουμε εσένα», είπε η μικρότερη. Η Άννα λύγισε από τα κλάματα. Και τότε ακούστηκε μουσική. Στην πόρτα στεκόταν ένας μεταφορέας. Πίσω του υπήρχε ένα παλιό πιάνο. Το πιάνο της μητέρας τους. Τα παιδιά το είχαν αγοράσει πίσω, κρυφά, με τα πρώτα τους χρήματα. «Δεν ήταν δικό σου για πάντα, θεία», είπε ο μικρότερος. «Ήταν δικό μας. Και τώρα επιστρέφει σπίτι.» Η Άννα ακούμπησε τα χέρια της πάνω στα πλήκτρα. Και για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια έπαιξε μια μελωδία που της είχε μάθει η αδελφή της. Πέντε παιδιά κάθονταν γύρω της. Δεν ήταν πια ορφανά. Είχαν γίνει οικογένεια. Και εκείνη τη μέρα κατάλαβαν όλοι κάτι: Οικογένεια δεν είναι πάντα εκείνος που σου δίνει το αίμα του. Είναι εκείνος που, όταν όλοι φεύγουν, μένει. #οικογενεια #ορφανα #πιανο #μουσικη #αδελφια
Το τροχαίο έγινε ένα βροχερό βράδυ του Νοεμβρίου. Ο Γιώργος και η Ελένη γύριζαν από μια οικογενειακή επίσκεψη όταν ένα αυτοκίνητο πέρασε στο αντίθετο ρεύμα. Δεν πρόλαβαν ούτε να φτάσουν στο νοσοκομείο. Πίσω τους έμειναν πέντε παιδιά. Ο μεγαλύτερος ήταν δεκατριών. Η μικρότερη μόλις τριών. Στο σπίτι επικρατούσε σιωπή. Οι συγγενείς συζητούσαν χαμηλόφωνα. «Τα παιδιά πρέπει να χωριστούν», είπε κάποιος. «Μια οικογένεια μπορεί να πάρει τα δύο, άλλη τα άλλα τρία.» Η θεία τους, η Άννα, σηκώθηκε απότομα. «Όχι.» Όλοι την κοίταξαν. «Δεν θα χωριστούν.» «Άννα, είναι πέντε παιδιά. Πώς θα τα μεγαλώσεις μόνη σου;» Η Άννα κοίταξε τα πέντε φοβισμένα πρόσωπα. «Δεν ξέρω πώς. Αλλά θα το κάνω.» Οι παππούδες από την πλευρά του πατέρα είχαν μεγάλη περιουσία. Σπίτια, χωράφια, χρήματα. Όμως δεν ήθελαν να αναλάβουν τα παιδιά. «Δεν μπορούμε», έλεγαν. Κι έτσι η Άννα πήρε τα πέντε αδέλφια στο μικρό της σπίτι. Από εκείνη την ημέρα η ζωή της άλλαξε. Το πρωί καθάριζε γραφεία. Το μεσημέρι βοηθούσε σε ένα εστιατόριο. Το βράδυ έραβε ρούχα στο σπίτι. Κοιμόταν ελάχιστα. Όταν δεν έφταναν τα χρήματα, άνοιγε ένα μικρό κουτί. Μέσα είχε τα κοσμήματά της. Τα πούλησε ένα-ένα. Μια μέρα ο μεγαλύτερος τη ρώτησε: «Θεία, γιατί δεν φοράς πια το δαχτυλίδι σου;» Η Άννα χαμογέλασε. «Δεν μου χρειάζεται.» Δεν του είπε ότι είχε πληρώσει τα δίδακτρα του. Αργότερα πούλησε και το παλιό πιάνο της αδελφής της, το μοναδικό πράγμα που της είχε απομείνει από εκείνη. Με τα χρήματα αγόρασε χειμωνιάτικα ρούχα και πλήρωσε τους λογαριασμούς. Τα χρόνια πέρασαν. Τα παιδιά μεγάλωσαν. Δέκα πεντε χρόνια μετά, κανείς δεν έμενε πια στο μικρό σπίτι. Είχαν γίνει πέντε νέοι άνθρωποι, ο καθένας με τη δική του ζωή. Μια μέρα τους τηλεφώνησε η Άννα. «Θέλω να έρθετε όλοι την Κυριακή. Έχω κάτι να σας πω.» Κανείς δεν ήξερε τι. Την Κυριακή μαζεύτηκαν όλοι. Η Άννα στάθηκε μπροστά τους. «Παιδιά μου… νομίζω πως ήρθε η ώρα να σας πω κάτι.» Ο μεγαλύτερος σηκώθηκε. «Τι συμβαίνει;» Η Άννα έβγαλε από την τσάντα της έναν παλιό φάκελο. «Πριν από δέκα χρόνια, οι παππούδες σας άφησαν σε εμένα ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Μου είπαν να σας χωρίσω σε διαφορετικές οικογένειες και να κρατήσω την περιουσία για εσάς όταν μεγαλώσετε.» Τα παιδιά πάγωσαν. «Και τι έκανες;» ρώτησε η μικρότερη. Η Άννα χαμογέλασε. «Το αρνήθηκα. Δεν μπορούσα να σας χωρίσω για κανένα ... Και τότε έγινε κάτι που η Άννα δεν περίμενε. Τα πέντε αδέλφια σηκώθηκαν ταυτόχρονα και την αγκάλιασαν. «Δεν θέλουμε σπίτια», είπε ο μεγαλύτερος. «Ούτε χρήματα», είπε η αδελφή του. «Εμείς θέλουμε εσένα», είπε η μικρότερη. Η Άννα λύγισε από τα κλάματα. Και τότε ακούστηκε μουσική. Στην πόρτα στεκόταν ένας μεταφορέας. Πίσω του υπήρχε ένα παλιό πιάνο. Το πιάνο της μητέρας τους. Τα παιδιά το είχαν αγοράσει πίσω, κρυφά, με τα πρώτα τους χρήματα. «Δεν ήταν δικό σου για πάντα, θεία», είπε ο μικρότερος. «Ήταν δικό μας. Και τώρα επιστρέφει σπίτι.» Η Άννα ακούμπησε τα χέρια της πάνω στα πλήκτρα. Και για πρώτη φορά μετά από δέκα χρόνια έπαιξε μια μελωδία που της είχε μάθει η αδελφή της. Πέντε παιδιά κάθονταν γύρω της. Δεν ήταν πια ορφανά. Είχαν γίνει οικογένεια. Και εκείνη τη μέρα κατάλαβαν όλοι κάτι: Οικογένεια δεν είναι πάντα εκείνος που σου δίνει το αίμα του. Είναι εκείνος που, όταν όλοι φεύγουν, μένει. #οικογενεια #ορφανα #πιανο #μουσικη #αδελφια

About