Yasemin Sakallıoğlu’nun kendine has mizahıyla anlattığı “Ailede bir tane sorunlu çocuk olur, bütün ev onun etrafında döner; diğeri de ‘Ben iyiyim ya’ diyerek kenarda kendi kendini büyütür.” tespiti, aslında birçok ailenin içindeki görünmez bir düzeni çok güzel anlatıyor. Adler’in kardeş sırası ve aile dinamikleri üzerine söyledikleri de burada anlam kazanıyor. Doğduğumuz sıra kadar, aile içinde bize farkında olmadan biçilen roller de kişiliğimizi ve ilişkilerimizi etkileyebiliyor. Bir çocuk sürekli kriz yaşıyor, daha fazla ilgiye ve desteğe ihtiyaç duyuyorsa ailenin dikkati doğal olarak onun üzerinde toplanabiliyor. Diğer çocuk ise zamanla “Ben zaten sorun çıkarmıyorum.”, “O kadarına da gerek yok, ben hallederim.” rolünü üstlenebiliyor. Ebeveynlerinin kaygısını sezip kendi ihtiyaçlarını geri plana atıyor, daha küçük yaşta daha olgun ve daha anlayışlı olmayı öğreniyor. Dışarıdan bakıldığında ise her şey yolunda gibi görünüyor. Oysa en az ses çıkaran çocuk, her zaman en az şeyi yaşayan çocuk olmayabilir. Bazen o sakinliğin arkasında söylenmemiş kırgınlıklar, ertelenmiş ihtiyaçlar ve “Ben de biraz ilgilenilmek istiyorum.” diyememiş bir çocuk olabilir. Burada mesele yalnızca kardeş sırası da değil; ailede ilginin, kaygının ve enerjinin nereye yöneldiği de önemli. Bazen kriz yaşayan çocuk ailenin yaşadığı sıkıntıyı daha görünür hale getirirken, uyumlu çocuk da kendi ihtiyaçlarını geri plana atarak sistemin içinde görünmez bir şekilde varlığını sürdürüyor. Belki de bu yüzden kendimize şu soruyu sormak önemli: “Ben gerçekten böyle biri miyim, yoksa kabul görmek ve ailemin dengesini bozmamak için böyle olmayı mı öğrendim?” Çünkü yıllardır üstlendiğimiz bu rolleri biraz esnetmeye başladığımızda bağlarımızın kopması gerekmiyor. Belki sadece, herkese açtığımız o alanda bu kez kendimize de yer açmayı öğreniyoruz. Sevgilerimle, Psikolog Beyza Nur Akıncıoğlu Program: @melisisiten @garajcontent & @yasemoz88 #keşfetteyizzz #fypreels #psikolog #aile #fypreelsシ゚viralシ - @psk.beyzanurakncglu