မိန်းမတွေဟာ သူတို့အချစ်ခံနေရတယ်လို့ ခံစားနေရသရွေ့ အဲ့နေရာကနေ မထွက်ခွါတတ်ကြဘူးတဲ့ ။ (တနေ့ကဖတ်မိတဲ့စာလေးပါ) ကမ္ဘာဦးအစတည်းကအမျိုးသမီးတွေဆိုတာ မိခင်စိတ်ကြီးတတ်တဲ့၊မေတ္တာကြီးတတ်တဲ့ သဘာဝပါပဲ။ ဘဝမှာ တန်ဖိုးထားပြီးတည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေကို နှမျောတတ်တယ်၊အသိုက်အမြုံကိုတန်ဖိုးထားတတ်တယ်၊ ချစ်ခင်ရတဲ့လူတွေအပေါ် စိတ်ပျက်မှုတွေ ရှိခဲ့ရင်တော့ အချိန်တန်ရင် လောကဓံကို အတူတူပဲ ပြန်ဖြတ်ကျော်ချင်တာကလည်း မိန်းမတွေပါပဲ ။ ဒီလိုစိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး မပြတ်သားတတ်တဲ့၊ခံစားချက်များတဲ့ မိန်းမတွေဟာ သူတို့တန်ဖိုးထားရတဲ့ဆက်ဆံရေးတစ်ခုခု ၊ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို စွန့်ခွါခဲ့ပြီဆိုရင် သေချာတယ် အဲ့နေရာမှာ အချစ်မခံရတော့လို့ပဲ ။ ဒါမှမဟုတ် အချစ်ခံနေရတယ် ၊ဦးစားပေးခံနေရတယ်၊တန်ဖိုးထားခံနေရတယ်လို့မခံစားရတော့လို့ပဲ ။ အဲ့ဒီလိုပဲ ကိုယ်ကမိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်ဆိုရင်လူတစ်ယောက်နဲ့ပတ်သက်လိုက်ရင် အရေးအကြီးဆုံးအရာဟာ အချစ်ခံရဖို့၊ဦးစားပေးခံရဖို့ ၊တန်ဖိုးထား ခံရဖို့ပဲ ။အဲ့လိုမဟုတ်ဘဲ ချစ်တဲ့စိတ်အရင်းခံပြီး အနားမှာ ဆက်ရှိနေဖို့ ကြိုးစားနေရင်လည်း အချစ်ခံရမှသက်သောင့်သက်သာဖြစ်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့စိတ်ဟာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ညိုးနွမ်းလာဖို့ပဲ ရှိတယ်။ အဲ့လိုမျိုး အတင်းပြန်ပြီးတည်ဆောက်ချင်နေတဲ့အချိန်မှာ ကပ်ရမဲ့အသိတရားက-ငါအချစ်မခံရတော့ပါလား ဆိုတာကိုပဲ။ ဘဝမှာ နှမျောတသ ဖြစ်ရလောက်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေလည်း ရှိချင်ရှိလိမ့်မယ်၊ ပြန်ပြီးပြင်ဆင်လို့ရရင် ကောင်းမှာပဲလို့ ထပ်တလဲလဲတွေးနေမိတဲ့အချိန်တွေလည်း ရှိချင်ရှိလိမ့်မယ် ဒါပေမဲ့အချိန်တန်လို့မှ ကိုယ်လုပ်နိုင်တာ ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလို့ ထင်ရင် အများကြီးတွေးမနေမှ ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်ခွါခဲ့လိုက်တော့။ တစ်ခါတလေ မေတ္တာတွေများပြီး အရာအားလုံးကို အကောင်းဆုံး မျှော်လင့်နေတာကလည်း နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးကို ပိုပင်ပန်းစေတယ်။ ဪ သူလည်းမချစ်ချင်တော့ဘူး ငါလည်း အချစ်မခံရတဲ့နေရာမှာ မနေနိုင်ဘူးဆိုပြီးသာ ရေစက်ချခဲ့လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ - @aunglay.1984