@ditboy.rich:

RDTIA.
RDTIA.
Open In TikTok:
Region: ID
Tuesday 27 October 2026 10:07:09 GMT
170
1
0
1

Music

Download

Comments

There are no more comments for this video.
To see more videos from user @ditboy.rich, please go to the Tikwm homepage.

Other Videos

ထိုင်းမှာ အခြေခံလစာက ဘတ် ၁၂,၀၀၀ ဝန်းကျင်က စတယ်။ မြန်မာငွေနဲ့ဆို ၁၆ သိန်းဝန်းကျင်ပေါ့။ အိမ်လခက ဘတ် ၂,၅၀၀ ဝန်းကျင်၊ တစ်လ စားစရိတ်က အနည်းဆုံး ဘတ် ၄,၀၀၀ လောက်ရှိတယ်။ အပျော်အပါးမလုပ်၊ အပြင်စာလည်း သိပ်မစားဘဲ ချွေတာနိုင်မှ တစ်လ ဘတ် ၅,၀၀၀ ဝန်းကျင်လောက် စုနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီထက် ပိုသုံးရတဲ့သူဆို စုဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါတောင် ဖယ်ရီ ခ မပါသေးဘူးးး အဲ့လိုအခြေအနေမျိုးမှာ “ထမင်းမငတ်ရင် ပြီးရော” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြရတာပါ။ တစ်ခါတလေ ဘဝမှာ ဘယ်ကနေစပြီး လမ်းမှားသွားလဲကို မသိတော့ဘူး။ အပြောင်းအလဲတွေကလည်း အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ ပညာတတ်တယ်။အခုတော့ စက်ရုံအလုပ်လုပ်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေရတာတွေ… ကိုယ့်ဝမ်းနာတာ ဘယ်သူသိမလဲ ဒါဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီမှာ စိတ်လုံခြုံတယ်။ စစ်ပွဲတွေနဲ့ ဝေးတဲ့အတွက် ခဏတာ အေးချမ်းစွာ နေနိုင်တယ်။ လျှပ်စစ်မီး ပုံမှန်ရတယ်။ အင်တာနက်ကောင်းတယ်။ ဒီအရာတွေကကြောင့်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအေးချမ်းမှုနဲ့အတူ ကိုယ့်ဘဝကိုလည်း တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ စိတ်တင်းတင်းနဲ့ ဆက်ထိန်းထားရတယ်။ အဲ့လိုအချိန်မျိုးမှာ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်က ကိုယ့်ထက် အများကြီးအဆင်ပြေနေတဲ့သူတွေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ မုဒိတာ မပွားနိုင်တဲ့အချိန်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါဟာ သူတို့ကို မနာလိုလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့အဆင်ပြေနေတာကို မမြင်ချင်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့ဘဝကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ် ပြန်မြင်မိတာပါ။ “သူတို့ဘာလို့ ဒီလောက်အဆင်ပြေနေကြတာလဲ” ဆိုတာထက် “ငါက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးထဲ ရောက်နေရတာလဲ” ဆိုတဲ့အတွေးက ပိုပြီး နာကျင်စေတာ။ တစ်ခါတလေ စိတ်ဓာတ်ကျတယ်။ တစ်ခါတလေ ငိုချင်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဘာကိုမှ ဆက်မတွေးချင်တော့ဘူး။ တချို့လူတွေမှာ ဘဝကို ပြန်စနိုင်ဖို့ ကျောထောက်နောက်ခံရှိကြတယ်။ ကိုယ့်မှာတော့ ကိုယ့်စားဝတ်နေရေးအတွက် ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေနေရတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်အခြေအနေ၊ ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ်ပေါ့။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲသိမ်ငယ်စေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်ဖြစ်တယ်။ သူများအောင်မြင်တာကို မုန်းလို့မဟုတ်ဘူး။ သူများအဆင်ပြေတာကို မမြင်ချင်လို့မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်အခြေအနေကို ကိုယ်သိလို့ပါ။ တချို့အပေါင်းအသင်းတွေက သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းတွေ့တိုင်း သူတို့အလုပ်မှာ ဘယ်လောက်အရေးပါကြောင်း၊ မန်နေဂျာက သူ့ကိုဘယ်လိုမျက်နှာသာပေးနေကြောင်း၊ သူတို့ဘဝ ဘယ်လောက်အဆင်ပြေကြောင်း ပြောပြတတ်ကြတယ်။ အရင်အချိန်တွေမှာတော့ နားထောင်ပေးနိုင်တယ်။ ဝမ်းသာပေးနိုင်တယ်။ “မင်းကတော့ ကံကောင်းတယ်ကွာ” ဆိုပြီးတောင် ပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့်#fyp
ထိုင်းမှာ အခြေခံလစာက ဘတ် ၁၂,၀၀၀ ဝန်းကျင်က စတယ်။ မြန်မာငွေနဲ့ဆို ၁၆ သိန်းဝန်းကျင်ပေါ့။ အိမ်လခက ဘတ် ၂,၅၀၀ ဝန်းကျင်၊ တစ်လ စားစရိတ်က အနည်းဆုံး ဘတ် ၄,၀၀၀ လောက်ရှိတယ်။ အပျော်အပါးမလုပ်၊ အပြင်စာလည်း သိပ်မစားဘဲ ချွေတာနိုင်မှ တစ်လ ဘတ် ၅,၀၀၀ ဝန်းကျင်လောက် စုနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီထက် ပိုသုံးရတဲ့သူဆို စုဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါတောင် ဖယ်ရီ ခ မပါသေးဘူးးး အဲ့လိုအခြေအနေမျိုးမှာ “ထမင်းမငတ်ရင် ပြီးရော” ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေထိုင်ကြရတာပါ။ တစ်ခါတလေ ဘဝမှာ ဘယ်ကနေစပြီး လမ်းမှားသွားလဲကို မသိတော့ဘူး။ အပြောင်းအလဲတွေကလည်း အရမ်းမြန်လွန်းတယ်။ ပညာတတ်တယ်။အခုတော့ စက်ရုံအလုပ်လုပ်ပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုနေရတာတွေ… ကိုယ့်ဝမ်းနာတာ ဘယ်သူသိမလဲ ဒါဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ယှဉ်ရင် ဒီမှာ စိတ်လုံခြုံတယ်။ စစ်ပွဲတွေနဲ့ ဝေးတဲ့အတွက် ခဏတာ အေးချမ်းစွာ နေနိုင်တယ်။ လျှပ်စစ်မီး ပုံမှန်ရတယ်။ အင်တာနက်ကောင်းတယ်။ ဒီအရာတွေကကြောင့်သာ ရွေးချယ်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအေးချမ်းမှုနဲ့အတူ ကိုယ့်ဘဝကိုလည်း တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ စိတ်တင်းတင်းနဲ့ ဆက်ထိန်းထားရတယ်။ အဲ့လိုအချိန်မျိုးမှာ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်က ကိုယ့်ထက် အများကြီးအဆင်ပြေနေတဲ့သူတွေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေ၊ အောင်မြင်မှုတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ မုဒိတာ မပွားနိုင်တဲ့အချိန်တွေ ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒါဟာ သူတို့ကို မနာလိုလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့အဆင်ပြေနေတာကို မမြင်ချင်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ သူတို့ဘဝကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ် ပြန်မြင်မိတာပါ။ “သူတို့ဘာလို့ ဒီလောက်အဆင်ပြေနေကြတာလဲ” ဆိုတာထက် “ငါက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးထဲ ရောက်နေရတာလဲ” ဆိုတဲ့အတွေးက ပိုပြီး နာကျင်စေတာ။ တစ်ခါတလေ စိတ်ဓာတ်ကျတယ်။ တစ်ခါတလေ ငိုချင်တယ်။ တစ်ခါတလေ ဘာကိုမှ ဆက်မတွေးချင်တော့ဘူး။ တချို့လူတွေမှာ ဘဝကို ပြန်စနိုင်ဖို့ ကျောထောက်နောက်ခံရှိကြတယ်။ ကိုယ့်မှာတော့ ကိုယ့်စားဝတ်နေရေးအတွက် ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေနေရတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်အခြေအနေ၊ ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ်ပေါ့။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲသိမ်ငယ်စေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် ရှောင်ဖြစ်တယ်။ သူများအောင်မြင်တာကို မုန်းလို့မဟုတ်ဘူး။ သူများအဆင်ပြေတာကို မမြင်ချင်လို့မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်အခြေအနေကို ကိုယ်သိလို့ပါ။ တချို့အပေါင်းအသင်းတွေက သူငယ်ချင်းအချင်းချင်းတွေ့တိုင်း သူတို့အလုပ်မှာ ဘယ်လောက်အရေးပါကြောင်း၊ မန်နေဂျာက သူ့ကိုဘယ်လိုမျက်နှာသာပေးနေကြောင်း၊ သူတို့ဘဝ ဘယ်လောက်အဆင်ပြေကြောင်း ပြောပြတတ်ကြတယ်။ အရင်အချိန်တွေမှာတော့ နားထောင်ပေးနိုင်တယ်။ ဝမ်းသာပေးနိုင်တယ်။ “မင်းကတော့ ကံကောင်းတယ်ကွာ” ဆိုပြီးတောင် ပြောနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့်#fyp

About